1 dag voor vertrek...
Na het lezen van alle lieve reacties op mijn hyve slaan nu toch echt de zenuwen erin. Van de meeste mensen heb ik al afscheid genomen... Maar de laatste goodbye's zullen het moeilijkst zijn. Mijn moeder en Chris zullen me uitzwaaien op het vliegveld, waar waarschijnlijk een hoop tranen zullen vloeien. Emotionele tut die ik ben.
Verder is bijna alles klaar voor vertrek. Alleen mijn kamer moet nog enigszins gefatsoeneerd worden (typisch dat ik dat weer voor het laatst bewaar). De rest van de tijd die ik vandaag en morgen nog heb ga ik met Chris knuffelen. Het was onwijs leuk dat we dat de afgelopen tijd zoveel hebben kunnen doen. :-)
Om 19.30 uur zal ik morgen richting Londen vertrekken. Daar heb ik 3,5 uur om mijn aansluitende vlucht te halen. Moet genoeg zijn hoop ik. De volgende dag kom ik om 20.30 uur aan in Kuala Lumpur (dat is lokale tijd. Na eindeloos gereken weet ik dat de vlucht 14 uur duurt).
In Kuala Lumpur heb ik 2 nachten een hostel geboekt. Vanaf dat moment is mijn bestemming onbekend. Ik wil zelf misschien gaan duiken, maar ook Maleisisch Borneo trekt me wel.
We zullen zien! Ik hou jullie in ieder geval op de hoogte via deze weblog. Trouwens, mijn weblog is derde geworden in de Reisblogverkiezing. Bedankt voor jullie smsjes!!
Iedereen ook bedankt voor de kado's, lieve woorden en knuffels die ik in de afgelopen twee weken heb gekregen. Ik voel me een gelukkig mens, omringd met zo veel liefde!!
Tot snel! Ik heb zo het gevoel dat de tijd voorbij zal vliegen!
Liefs!!!!!
De grootste reis van allemaal...
En dan heb ik het niet over vakanties, city-trips, weekendjes centerparcs of zelfs niet over mijn reis naar Azië. Ik heb het over de reis die wij allemaal dagelijks maken. Door het leven.
We reizen door de dagen, weken en maanden die -ook al lijken ze nóg zo op elkaar- allemaal hun lessen en nieuwe ervaringen brengen.De afgelopen 15 maanden van mijn leven waren een reis die eigenlijk niet eens te vergelijken is met het luxe 'reis'-leventje dat ik straks krijg. Ik heb mogen proeven van veel verschillende beroepen en werkzaamheden, verjaardagstaarten van collega's en de sleur van fulltime werken. Maar bovenal heb ik veel geleerd, ben ik zelfstandiger geworden en voel ik me geslaagd in het opbouwen van mijn eigen leven en het nastreven van mijn eigen doelen.
De laatste 8 maanden heb ik gewerkt voor het Keurmerkinstituut. In dat grote gebouw kom ik elke ochtend thuis, want zo voelt het als ik de deur door stap, een bakkie thee meeneem naar mijn bureau, mijn schoenen uittrek en lekker op mijn sokken aan 't werk ga. Mijn collega's zie ik na die 8 maanden bijna als familie, misschien ga ik ze zelfs wel een beetje missen als ik weg ben.
Ik verheug me op alles dat er komen gaat. Eerst verheug ik me op mijn afscheidsfeestje en alle gave dingen die ik zal zien en meemaken in dat halve jaar vol vrijheid! Maar tegelijk ga ik me alweer verheugen op mijn terugkomst bij Chris, de zoektocht naar (hopelijk samen) een huisje, de reis die we samen gaan maken naar China, de studie waaraan ik daarna ga beginnen (of dat toch de dansacademie of SPH wordt weet ik nog niet!), de mensen die ik zal ontmoeten, het werk dat ik daarna zal krijgen, de reizen die ik nog zal maken, de kinderen die ik (hopelijk) ter wereld zal brengen, etc etc. (Om het maar even lekker te overdrijven).
Het plezier dat ik uit mijn leven weet te halen groeit met de dag. Ik krijg er steeds meer zin in. Heerlijk om nieuwe uitdagingen aan te gaan, keuzes te maken en stappen te ondernemen. Ik ben trots op wat ik heb bereikt, hoe ik heb doorgezet tot nu toe (dank aan de schatten van mensen om mij heen), want zoals sommigen van jullie weten ging het allemaal echt niet vanzelf.
Nog precies 1 maand, dan verlaat ik Nederland. En op mijn werk is het over 21 dagen al afgelopen. Na maanden uitgekeken te hebben naar dit moment gaat het bijna té snel. Ik ben er nog niet klaar voor om afscheid te nemen van Chris, ouders, vrienden en zusje...
Maar wedden dat de tijd altijd snel zal blijven gaan. Voor ik het weet sluit ik ze weer in mijn armen en zet ik de grootste reis die ik ooit zal maken weer voort met hen aan mijn zijde. 'On the road' in een leven dat ik vul met zoveel mogelijk nieuwe ervaringen en de levenslessen die daaruit voortkomen.
Ik laat nog iets horen voor ik wegga!
Gaaaaaaaan!
Met een glazige blik staar ik naar het printje dat voor me op tafel ligt. Niet gedachteloos, nee...
In gedachten stap ik uit het vliegtuig, het warme klimaat van Zuid-Oost Azië in, avontuur en vrijheid tegemoet.
Voor me op tafel ligt namelijk de route die ik vanaf november wil gaanafleggen. Netjes uitgeprint op een kaartje van Azië en helemaal berekend op de beste seizoenen om in te reizen. Het liefst zit ik natuurlijk in mooi weer tijdens mijn reis.
'GAAAAN!' Zoals Chris dataltijd zo mooi weet uit te drukken... Mijn lieve Chris, die ik niet mee ga nemen op reis. Ik moet er niet aan denken hoeveel ik hem ga missen.
Het is wel de ultieme relatietest natuurlijk, maar ik heb geen twijfels. Met 'ons' zit het wel goed.
Tja, het was sinds de kleuterklas al het plan om helemaal alleen te gaan. Helemaal vrij. Kunnen zijn wie ik ben. Sowieso... gewoon Zijn.
Die eerste lange reis moet daarom alleen. Wil ik alleen.
Maar de aankomende reis is vast niet de laatste! Mijn verlanglijstje is lang;
IJsland, Rusland, China, Nepal, Nieuw-Zeeland, Peru, Bolivia, Egypte, Zuid-Afrika, (nog een keer) Uganda, Equador, Japan.... eigenlijk zou ik de hele wereld willen zien...
Mijn grote droom blijft toch om na mijn studie genoeg geld bij elkaar te sparen om een jaar of 2 rond de wereld te reizen en aan verschillende vrijwilligersprojecten bij te dragen door de handen eens flink uit de mouwen te steken.
Ik ben met mijn 19 jaar een wandelend reisbureau te noemen. Noem een bestemming en ik heb binnen 10 minuten een boekwerk aan reisinformatie voor je klaarliggen met daarbij de goedkoopste vlucht beschikbaar op het internet. Om nog maar niet te spreken over al de reistips die zich hebben verzameld in mijn koppie.
Hieronder vind je dus mijn voorlopige route, het resultaat van mijn reisdromen:
- Anne -
Jotunheimen... hel en hemel op aarde.
Jotunheimen wordt ook wel het 'land van de reuzen' genoemd. Een terechte benaming als je het mij vraagt. Het ís niet alleen reusachtig, het laat ook een gelijknamige indruk achter bij iedereen die er doorheen trekt. We hebben momenten van betovering meegemaakt, maar ook momenten van uitputting. Meerdere malen, zowel van ontroering als van pijn, heb ik gehuild tijdens onze ervaring in dit bijzondere landschap.
Noorwegen ligt zo dicht bij huis als je er over nadenkt. Toch voelde ik me met regelmaat verder van huis dan ik ooit geweest was. Oeganda leek er op die momenten niks bij. Maar 16 dagen trekken door zo'n ruig en verlaten gebied geeft je wel het gevoel alleen op de wereld te zijn. Er waren dagen dat we amper andere mensen tegenkwamen.
Het was wel zwaarder dan ik had verwacht (en dan heb ik het nog niet eens over mijn tas van 25 kg!) . De wandelingen waren door ons langzame tempo (wat wil je, met zulke zware tassen) ook langer dan we van tevoren hadden berekend. Sowieso had ik me ook verkeken op de inhoud van mijn tas. Minder dan 25 kg kon simpelweg niet!! Ik ben echt niet zo'n muts die 10 kilo aan kleding meeneemt. Ik had zelfs maar één broek, één vest, twee tops en één longsleeve bij me. De rest van de ruimte in mijn tas werd ingenomen door de voorraad eten die we voor 16 dagen bij ons hadden en mijn slaapspullen en tent.
Omdat ik met woorden moeilijk duidelijk kan maken hoe ongelofelijk deze reis was zal ik het met wat foto's proberen.
En hoe wij over deze vaak onbegaanbare 'paden' onze weg moesten vinden. Meestal ook niet zonder pijn en/of lichamelijk letsel.
Maar we hebben ook onze mooie dagen gehad, waarop we hebben uitgerust, in de zon gezeten, kampvuren hebben gemaakt en zelfs gezwommen.
Het was een hele bijzondere ervaring in een heel bijzonder land. Ik zal nog wel eens een trekking maken. Iedereen die al eens eerder één van mijn blogs heeft gelezen weet dat mijn verlanglijstje van bestemmingen lang is. Kilimanjaro, Nepal (met eventueel Everest basecamp) Inca Trail, Mount Kinabalu, etc!
Gelukkig ben ik nog maar 19 jaar en heb ik nog mijn hele leven om te reizen.
Zie jij het ook wel zitten om een trekking te maken door dit scandinavische gebergte? Door op de onderstaande link te klikken kom je op een reiswebsite waar ik wel eens iets voor schrijf. Zo ook een stukje over alles wat er bij zo'n trekking komt kijken.
http://www.aroundtheglobe.nl/reizen/noorwegen/jotunheimen-scandinavisch-hoogland-in-noorwegen-si789.html
-Anne-
Terug in Nederland.... En zo snel mogelijk weer weg a.u.b!
We zijn weer terug, en hoewel het weerzien met Chris een feest was waarvan ik nog steeds kriebels in mijn buik heb, heb ik nu al weer zin in de volgende reis! En die daarna!
De laatste dagen in China waren vooral rust- en shopdagen. We moesten ons overgebleven geld namelijk opmaken. Na een bezoek aan het terracottaleger en een wandeling over de stadsmuur van Xi'an hadden we geen zin meer in cultuur. We hebben een overload gehad. :)
De terugreis duurde lang, maar was erg mooi en boeiend. We vlogen over Tibet, waar we als het ware tussen de bergen door vlogen. En over het Midden Oosten. Allemaal met kraakhelder weer. Ik heb dus heel lang naar buiten gekeken en nog even genoten van het reisgevoel, vliegen is fantastisch!
Na een uur of 12 wilde alleen mijn lichaam niet meer zo. Alles begon pijn te doen en ik kon niet lekker meer zitten. Ook hadden we al 45 uur niet meer geslapen, dus je kunt je misschien voorstellen dat ik me tenminste een beetje raar voelde.
Aangekomen in Dusseldorf kwamen Chris en Sjoerd ons ophalen. Fijn om weer bij ze te zijn!!!
En nu, nog geen week later, voel ik me nog steeds niet optimaal, heb ik de grootste verkoudheid EVER opgelopen in het vliegtuig en mis ik China. Mis ik de vrijheid.
Ik moet nu namelijk weer iedere dag aan het werk, 9 tot 5. Ik had gedacht dat ik er na een flinke vakantie aan de andere kant van de wereld wel weer even tegenaan zou kunnen... Ik ben alleen nog maar ongeduldiger geworden! Gelukkig gaan we over 5 weken naar Noorwegen.
Ik kijk heel erg uit naar de tijd dat ik mijn eigen vrije dagen weer mag bepalen, studeren begint me (na inmiddels een jaar!) wel weer een beetje trekken. Maar ik denk dat de planning die ik op dit moment heb helemaal aansluit bij hoe ik mijn leven wil lijden. Gewoon eerst werken en lekker reizen. Mijn eigen reis- en studiefonds(je) bij elkaar verdienen, daarna studeren en in de zomer van 2010 willen Chris en ik de Transsiberië/ of Mongolië express gaan doen. En we willen fietsen naar Rome op een tandem. En we willen de Incatrail lopen in Peru. En we willen rondreizen door IJsland! En en en en en nog veeeel meer!!! Één voor één werken we nu ons lijstje af. En ik hoop dat we over een paar jaar in de gelegenheid zijn om er voor een écht lange tijd op uit te trekken. Dat is in ieder geval wel het idee.
Nou, terug naar de dagelijkse sleur ;). Laten we er wat van maken!
Liefs Anne
YEAHHH
Verkleedpartijtjes in Pingyao en op de foto met wel 20 Chinezen achter elkaar! Fietsen tussen de sproeiers door (wat een verademing!) en genieten van de Chinese cultuur. Een kleine greep uit onze ervaringen in Pingyao. En dat is nog maar het begin!
Talitha kwam ook naar Xi'an, dus in de avond besloten we met z'n vieren naar de fountainshow te gaan. Klinkt heel fout, en dat was het ook (een beetje). Maar Leuk was het wel!
De show was nog niet begonnen of Kael en Jolien hielden een zwemwedstrijd in het gras. Gras is hier schaars, dus hebben we op blote voeten genoten van het gras tegen onze huid. We hebben erin gerold, gespeeld en genoten van het moment. Wat hele leuke foto's opleverde.
Omdat de show nog steeds niet wilde beginnen (het was wel al donker) hebben we maar een lichtgevende, zingende vibrobal gekocht. Hiermee was (vooral voor Kael en een heleboel bange kleine kinderen) de wachttijd zo voorbij.
Op het moment dat de eerste waterstralen de hoogte in spoten en de muziek zijn opzwepende melodieen liet klinken besloten we dat we een betere plek wilden hebben om de show te kunnen zien... En wat is een betere plek dan Midden in het Spektakel??
Een paar tellen later doken we tussen de muur van Chinezen de fonteinvloer op. Er werd gelachen, gedanst, uitgegleden en vooral genoten! Kleddernat en heerlijk afgekoeld hebben we uitgepuft op een stoepje in het park. De foto's zijn hilarisch, mijn zwarte ondergoed scheen door mijn kleding alsof ik het er over aan had getrokken.
Eenmaal een beetje opgedroogd durfde ik me wel weer tussen het volk te begeven. Samen met Kael en een groep Chinezen die we hadden overgehaald om mee te doen deden we de Nieuw Zeelandse rugby 'haka' die wij in Datong al (enigszins) van hem hadden geleerd. Omdat het lied in Maori toch iets te moeilijk was voor al onze hakagenoten besloten we om alleen te klappen en te stampen, nog steeds erg indrukwekkend.
Naderhand hebben we nog een tijd staan kletsen met een Chinees meisje genaamd Jocelyn. Toen we terug gingen naar ons hostel kreeg ik van haar, haar supermooie kettinkje van een jade Boeddha. Lief! Zondag hebben we weer met haar afgesproken. Dan geef ik haar ook iets moois terug.
Omdat we allemaal niet veel zin hadden om al afscheid van elkaar te nemen besloten we om nog een KTV mee te pakken... Een KTV? Een karaokebar!!! Superlache, we hebben tot 3 AM de sterren van de hemelgezongen. Toen was het tijd om ons bedje op te zoeken. De volgende ochtend zouden we vroeg naar het terracottaleger gaan. (was trouwens echt heel erg gaaf!) Dus we namen afscheid van Kael, die nog vroeg of ik de volgende dag met hem mee wou naar Chendu om wat bergen te beklimmen. Helaas, maybe another time, ik kom zeker terug in China, en over Nieuw Zeeland denk ik stiekem ook!
Straks gaan we lekker pizza eten (geen Chinees meer!!
Onze tijd zit er weer bijna op. Ik kijk heel erg uit naar mijn vriendje thuis, maar ik zou liever zien dat hij hierheen kwam
- Anne -
Boring Datong
We zitten midden op het treinstation van Beijing, op een dekentje op de gronddat we gestolen hebben uit het vliegtuig. Over een half uur vertrekt onze trein naar Datong. Jolien en ik voelen ons als aapjes in een dierentuin als we tot de ontdekking komen dat de massa Chinezen om ons heen allemaal (geen uitzonderingen) naar ons kijken (lees: staren). Veel mobieltjes zijn op ons gericht en twee jongens tegenover ons maken schaamteloos foto's van ons met hun camera. Omdat we er wel om kunnen lachen halen we zelf ook onze camera tevoorschijn. Gelijk rent er een van de twee weg (wij denken dat hij zijn haar goed ging doen). Even later komt hij weer tevoorschijn en besluiten Jolien en ik dat we voor de grap met ze op de foto gaan. Dit trekt echter zoveel aandacht dat ineens overal op het station de telefoontjes en camera's aangaan. *klik* klik *klik* klik *klik* klinkt het ineens OVERAL oms ons heen. Wij zitten inmiddels weer gewoon op ons kleedje en een ongemakkelijk gevoel maakt zich van me meester als Jolien naar het toilet gaat. Een Chinees stel dat naast me zit begint druk op me in te praten en ik wordt bij mijn arm gepakt door een Chinees groepje jongens dat zit te kaarten, of ik mee wil doen. Gelukkig arriveert onze trein precies op het moment dat ik de aandacht zat ben en Jolien terug komt van de wc. Dus pakken we onze tassen en stappen we de trein in.
Bovenstaande ervaring maakt duidelijk hoe gek de Chinezen zijn van ons. Op Tian'anmen (het grootste plein van de wereld, vlak voor de verboden stad) wil iedereen met ons op de foto. Sommige maken stiekem foto's met ons, dan gaan ze 'onopvallend' voor ons staan en wordt er een foto gemaakt. Maar vaak wordt er ook gewoon gevraagd of we met ze op de foto willen. Die dag hebben we besloten dat wij, elke keer als we worden gevraagd, zelf ook een foto maken van onszelf met deze Chinese mensen. Dus nu hebben we al een kleine verzameling foto's van ons, arm in arm met een heleboel gekke Chinezen. Droog.
Ook in het zomerpaleis, in de verboden stad en gewoon midden in de stad willen mensen met ons op de foto. Het is aan de ene kant belachelijk, en we voelen ons er heel raar onder. Maar aan de andere kant is het wel leuk, deze mensen zijn zo vriendelijk!
Terug in de trein; We hebben de twee onderste bedden van onze coupe. Boven mij slaapt Tong, een Chinese jongen die studeert in San Fransisco. Hij komt voor zijn zomervakantie naar huis. Boven Jolien slaapt een man die geen engels spreekt en de restvan de nacht half uit zijn bed hangt. De twee bedden die daar nog boven hangen zijn leeg. Een rustige trein dus.
We hebben een heerlijke nachtrust gehad, op het gonzende geluid van de trein. We werden de volgende ochten echt fris en fruitig wakker, met een wonderbaarlijk uitzicht. Alsof we vanuit Beijing de woestijn in waren gereden! Wat een enorme verschillen in het landschap! Droge kale bergen, weinig begroeiing en eens in de zoveel tijd rijden we langs een dorpjedat bestaat uiteen paar lemen huisjes.
Om half 7 in de ochtend kwamen we aan, de rit hadmaar 6 uur geduurd. Onze volgende treinreis zal nog wel langer zijn. Datong bleek een hele grote, vieze, zanderige betonstad te zijn. Het zag er armoedig uit. Tong heeft ons gelijk geholpen met het kopen van onze volgende treinkaartjes naar Pingyao. Ook het treinkaartje van Pingyao naar Xi'an is geregeld, nadat we geld hadden gepint (wat nog een heel gebeuren was, aangezien de ATM stuk was en eerst mijn pas had ingeslikt).
Toen gelijk een hostel gezocht. Het is een enorm hotel, waar ze ook dorms hebben. Een bed kost ons dit keer maar 35 yuan!! (3,50 in euro's). Daarna zijn we gelijk op zoek gegaan naar een tour naar de Yungang Grottoes en the Hanging Monastry.
Omdat er geen tours naartoe gingen hebben we een local bus genomen, zonder er na overleg met de chauffeurs zeker van te zijn of hij uberhaubt wel naar de grotten en het klooster ging. Naarmate we langer in de bus zaten kwamen we steeds meer tot de conclusie dat we de verkeerde bus hadden genomen. Na een half uur waren we er bijna zeker van, maar waren we wel nieuwsgierig naar de eindbestemming. Na 45 minuten was het dus een ware verassing dat we stopten voor... Jawel... de Grotten!! ;)
Vandaag hebben we tot half 12 geslapen, we hadden het nodig. De vorige avond hebben we nog een tijd gekletst en foto's uitgewisseld in de kamer van Kael (hij had geen kamergenoten, volgens mijwas trouwenszijn hele verdieping uitgestorven). En nu lekker even achter de computer gekropen. Ik mis Chris. (volgens mij hebben we nu ons record van 'elkaar niet zien' wel bijna verbroken).
Vanavond om 11 uur vertrekt onze trein naar Pingyao, waar ik erg naar uitkijk. Datong is totaal niet boeiend verder. Het verbaasd me echter wel dat er zo weinig toeristen zijn (wat natuurlijk alleen maar erg lekker is) omdat de grotten en het klooster echt zo gaaf zijn. Misschien is het omdat het hoogseizoen nog maar net is begonnen.
Morgen is mijn zusje Emmy jarig, hierbij alvast gefeliciteerd ems!! Als ik morgen weer internet vind hoor je nog wat van me, maar zoniet; ik hou van je! Heb maar een fijne verjaardag :).
Ik hou het weer even voor gezien, ook al heb ik nog veeeel meer om over te schrijven. De rest horen jullie thuis!
- Anne -
Beijing!!!!
We zijn er! Eindelijk...
De vlucht duurde zo lang, het leek wel alsof er geen einde aan kwam! Eerst het stuk naar Dubai, waar we meer dan 5 (!) uur moesten wachten op onze connecting flight. Dit wisten we van tevoren, maar we wisten niet dat het vliegveld van Dubai zo ontzettend saai was! Het is een stad waar je hoge verwachtingen van hebt, maar eigenlijk is het gewoon een hoop beton in de woestijn. Wel hebben we (ondanks ons verstoorde gevoel voor tijd, dat te danken was aan een lange nachtelijke vlucht zonder enige slaap) kunnen lachen om de verscheidenheid aan mensen die er rondliep. Een groep arabieren lag zelfs ongegeneerd te slapen vooronze incheckbalie. We hebben er een mooie foto van
Vervolgens vlogen we door naar China, maar we hadden er toen wel al ruim 15 uur op zitten, dus we waren het behoorlijk zat. Gelukkig heb ik nog iets kunnen slapen. Dit had natuurlijk wel weer tot gevolg dat ik mijn redelijk herstelde gevoel voor tijd weer helemaal in de war schopte. Natuurlijk was ons humeur top, en ondanks dat we ons een beetje slapjes voelde waren we erg blij toen we op Beijing airport waren geland. We hadden echter iets te vroeg gejuicht, want we stonden dan wel op de grond, maar wat niemand in ons vliegtuig wist, was dat we voor we het vliegtuig mochten verlaten ALLEMAAL getest moesten worden op koorts! Vreselijk bizar... Maar we waren koortsvrij (angstzweet en hitte daargelaten).
We mochten dus China in! En na een hele hoop gestuntel bij de verschillende controles (waar niemand engels sprak) stonden we een uur later in de Chinese buitenlucht, waar smog ons een warm welkom heette.
Nog warmer kregen we het echter toen we in de taxi naar het centrum zaten... WOW! Wat een chaos op de weg! Onze taxichauffeur zat vrolijk bellend achter het stuur, haalde zijn voorgangers zowel links als rechts in, zigzagde vol plezier door het verkeer en sneed zo af en toe eens toeterend een andere taxichauffeur de pas af. Nu we hier een aantal dagen zijn weten we dat dit normaal is, en doen ook wij wat andere mensen van ons verwachten; asociaal gedrag vertonen in het verkeer. Dit is namelijk de enige manier om je te kunnen verplaatsen in deze hysterische massa van Chinezen.
De eerste dag in China hebben we eigenlijk vooral uitgeslapen en gewinkeld. Kleding en schoenen zijn hier tegen heerlijke prijzen te krijgen (als je tenminste weet hoe je daarover moet onderhandelen). De prijzen van eten en drinken liggen nog lager. Een maaltijd in een Chinees restaurant kost hier +- 3,50 euro. Heel gek, maar het is voor de verandering wel heerlijk dat ik eens niet op mijn budget hoef te letten! 'S avonds lekker uitgaan, overal gratis drankjes, sangria, cocktails, goede muziek,etc! Het nachtleven van Beijing is echt leuk! Zelfs ik, die totaal niet houdt van de drukte en oppervlakkigheid van uitgaan, heb hier twee hele leuke avonden gehad!
Vrijdag zijn we naar de Chinese muur geweest. De taxirit was weer slopend, maar het was fantastisch om ook het landschap zelf te zien. Dit is zoveel gaver dan steden! Zeker toen we de bergen op zagen doemen in de verte.
De Chinese muur zelf is echt een waar wereldwonder. Enorm! Majesteus! Ik heb er geen andere woorden voor. Het weer was heerlijk en we hebben ijsjes gegeten tegen de muur zittend, genietend van het magische uitzicht over de Chinese bergen.
Vandaag was weer een dagje in de stad, waar we in de ochtend de Lamatempel hebben bezocht. Het is een hele klus om constant jezelf in handen-en-voeten-taal uit te moeten drukken. Chinezen spreken echt geen woord engels. Maar wehalen er grote voldoening uit dat we onszelf toch echt wel kunnen redden in dit vreemde land.
Maandag reis ik verder, waarschijnlijk met Jolien. We zijn van plan om naar Datong te reizen.
Dit horen jullie dus de volgende keer!
Vanavond voor de verandering eens op tijd naar bed.
Liefs en tot over een tijdje!
