Moe, ziek geweest, geschokt, afgezet... en gelukkig :)

De cultuurshock heb ik net achter de rug. Ik heb het een paar dagen heel moeilijk gehad, met veel huilen en vooral schrijven over wat ik voel. Maar op dit moment ben ik innig gelukkig.

Na het werk op het project, waar we van 's morgens 08.00 tot 's middags 15.00 uur werken hebben we de tijd om met de kinderen te spelen, te wandelen in de prachtige natuur en te schrijven in onze dagboeken.
Mijn Ugandese vriendinnetjes Gloria, Irene, Madina, Aisha & Niua zitten geduldig naast me terwijl ik schrijf. Ze maken kanttekeningetjes in mijn dagboek en plukken aan mijn haar. Als ik het schrijven zat ben ga ik muziek maken met Mike, waar dan alle kinderen naar komen luisteren. Ik neem het zingen voor mijn rekening en Mike speelt de gitaar.
We hebben de kinderen 'papagaaitje leef je nog' geleerd, en sindsdien horen we het overal!

Op het project is nu ook duidelijk te zien dat de school waaraan we bezig zijn vorm krijgt. Alle bakstenen muren staan bijna overeind. We hebben een voetbalveldje aangelegd en we leren de kinderen allerlei spelletjes om er op te spelen.
Ik ben naast helpen bij het bouwen ook gaan helpen bij het lesgeven. Vooral Engelse les geven en de kinderen iets bijbrengen over persoonlijke hygiëne. Ze zijn druk, maar leergierig. Ik gaf ze een paar dagen geleden een lijstje met engelse woorden. Het waren voorwerpen die ze moesten verzamelen. In de les hadden we de woorden al behandeld, dus met samenwerking kwamen ze een heel eind. Mooiom te zien was dat! Samenwerken kennen ze namelijk helemaal niet hier. Het is ieder voor zich, maar ik probeer de kinderen mee te geven dat het ook anders kan. En volgens mij snappen ze het!

We hebben ooktwee tochtengemaakt in de omgeving. We hebben de kinderen ook een keer meegenomen in een grote bus. Veel hadden nog nooit het dorp verlaten en samen met hen zagen wij dus voor het eerst de watervallen van de Nijl, de bron van de Nijl, het Victoriameer en de stad Jinja. De kinderen hebben voor het eerst gezwommen, wat een pret! Ik heb nog nooit zoiets moois gezien! Wij hebben met de projectgroep een boottochtje gedaan naar de bron van de Nijl, waar we aapjes langs de riviet zagen en een grote verscheidenheid aan vogels. De natuur hier is echt overweldigend mooi. Zoveel groen, zoveel contrast! Groene bomen, rode aarde, zwarte mensen, veelkleurige bloemen overal... Het is misschien moeilijk voor te stellen als je het niet zelf gezien hebt.
Oeh, we hebben ook een patatje gegeten in Jinja... Terwijl ik frituurzooi echt verafschuw was dit een welkome afwisseling op de kool & rijst die we al sinds aankomst in Uganda eten. :)

Ook heb ik mijn haar in laten vlechten. Het duurde een hele dag, maar het was onwijs gezellig! Monica, één van de leraressen deed mijn haar en een andere kapster uit het dorp deed het haar van Mike! Het was pijnlijk, maar we hebben een hele gezellige dag gehad! Veel gepraat, over leven in Uganda, over hun gezinnen en over die van ons. Ik kan me voorstellen dat naar de kapper gaan hier een sociale aangelegenheid is! Het was supergezellig! Ondertussen kaartspelletjes gedaan (ze kunnen hier supergoed pesten!) en fruit gegeten, want fruit is hier overal.

Dat was een zeer beknopt verslag van de afgelopen tijd, want als ik alles zou moeten vertellen zou ik hier de rest van de dag zitten, en er willen nog meer mensen op internet! ;)

Liefs en licht voor iedereen in Nederland!

- Anne -

Eerste indruk van Uganda.

We kwamen aan in Uganda om 20.00 uur 's avonds in het pikkedonker. Het was warm, stoffig en ontzettend anders dan schiphol, waar vanuit we zijn vertrokken.
Onze contactpersoon van het project kwam ons ophalen met zijn busje (een waar wonder dat hij op tijd was, achteraf gezien) en een pickup waar onze bagage in ging.

Nou moet je weten van Ugandezen dat ze ontzettend relaxed zijn. Niets is belangrijk genoeg om je druk om te maken. Dit geldt ook voor op tijd komen, je auto onderhouden, uitzoeken welke route je gaat rijden, etc. Dit alles hebben we gelijk op de heenreis naar het projectondervonden.

Er zijn maar een paar verharde wegen in Uganda, die allemaal niet naar ons project gingen. Dat betekende dat we de hele route over dust-wegen reden,volmetgaten, hobbels, kraters,(gigantische) mierenhopen,en een heleboel dingen die we in het donker (gelukkig) niet konden zien.
Onze bus is 5 keer vast komen te zitten, zodat wij dat ding keer na keer weer moesten duwen. Als ik er aan terugdenk, denk ik dat we meer hebben gelopen dan gereden tot die bak die zij een bus noemden het uiteindelijk begaf onder het gewicht van 16 personen (ipv. de 10 waarvoor hij eigenlijk bedoeld was). Tegen die tijd was ook de bagage-pickup kwijt geraakt in de jungle. Uit frustratie aten wij alvast een kilo drop (het was inmiddels al na middernacht, dus misschienhadden we gewoonhonger). Hier een stukje uit mijn dagboek:

'Daar stonden we dan, midden in de jungle, tussen de malariamuggen en met modder tot onze enkels. Het gesprek, dat begon met grapjes over Berkel & Rodenrijs (zoals altijd) ging nu over Rabies, Dengue, Malaria en wilde beesten. Susan was bang aangevallen te worden door een bende Afrikanen met speren, ik was bang te verzuipen in de modder.
Opnieuw wisten we de auto er uit te krijgen, maar de vermoeidheid werd er niet minder om. Zeker omdat we nog 25 km rimboe voor ons hadden liggen, we al 3 uur onderweg waren en omdat we tot in onze tenen konden voelen dat de (inmiddels krakende en piepende) bus het niet meer zou halen. Toen we na een kilometer in slakkentempo tot de ontdekking kwamen dat de bagagewagen pleite was hadden we het dus wel gehad. Ik gaf het op en wist het zeker; Onze bagagewas gejat, wij zijn gedumpt in de wildernis, niemand zal ons vinden, ik heb al 50 uur niet geslapen en als ik dus niet doodga aan modder of vermoeidheid is het wel aan malaria, aangezien mijn medicijn in mijn tas zit.'

Nog een paar zakken drop en een paar uur later kwamen we gelukkig toch nog aan in Kyabazala (de bagagewagen bleek een kortere weg genomen te hebben), het dorp waar we zouden verblijven. Het dorp lag midden in de jungle, en bestond uit hutten, gemaakt van leem, palmbladeren en golfplaat.
Het huis waarin wij logeerden was het enige huis in het dorp dat was gemaakt van beton en voorzien was van elektrischiteit. We werden heel gastvrij ontvangen en moesten eerst nog heel veel thee en broodjes eten voordat we eindelijk mochten gaan slapen. Het was inmiddels half 4. ;)

De volgende dag hebben we de kinderen van het Jireh Children's Centre Kyabazalaontmoet. Een ervaring die alle problemen en frustraties van de vorige avond/nacht goedmaakte.
Omdat veel kinderen nog nooit een blanke hadden gezien waren er allemaal verschillende reacties. Één kindje rende huilend weg toen ze ons aan zag komen lopen, maar toen we langs een schooltje liepen kwamenalle kinderenals een kudde bizons op ons afrennen, om één meter voor ons stil te houden en vervolgens een minuut in stilte naar ons te staren. Tot ik de stilte doorbrak door te lachen en naar ze te zwaaien. Alle handjes gingen vervolgens de lucht in en overal zagen we parelwitte glimlachjes. Wat een mooie kinderen!

Na een wandeling van ongeveer 15 minuten kwamen we aan op de locatie van het project.
Daar werden we opgewacht door de kinderen van Jireh die voor ons een heel programma hadden voorbereid dat bestond uit trommelmuziek, Ugandese liederen en dansen. Prachtig!
Daarna hebben wij onszelf voorgesteld en hebben we de rest van de middag gespeeld met de ontzettend lieve kinderen. Aan het eind van de dag hadden we allemaal een groepje kinderen dat ons zich had toegeeigend.

Op dit moment zit ik achter een computer in Kayunga, een dorpje verderop, waar ze zelfs een paar winkeltjes hebben. Het is wel duidelijk dat ze hier echt niet gewend zijn aan blanken. Er wordt naar ons gewezen en we worden constant gevolgd. Eerst was dat wel een beetje eng, maar het went. Ze zijn gewoon nieuwsgierig! :)

Het liefst zou ik hier langer blijven! Een tijdje lesgeven hier lijkt me heerlijk. Misschien ooit.
Tot snel!

- Anne -

Reizen!!

Als kleine meid was ik al een echte ontdekkingsreiziger. Altijd de eerste om iets uit te proberen of te ontdekken.
Het begon met kleine dingen, maar altijd op zoek naar iets dat afweek van wat de anderen deden. Iets nieuws, iets spannends, iets geks.

Met mijn 17 jaar heb ik al behoorlijk wat uitgeprobeerd, sommige dingen waren misschien minder verstandig dan anderen, maar van alles ben ik gegroeid tot de (toch redelijk verstandige) meid die ik vandaag de dag ben. Hoewel mijn zin in avontuur en vrijheid er niet minder op geworden is.

Met de familie op vakantie naar Frankrijk lijkt mijn honger niet meer te stillen. Feesten/drinken in Salou is niets voor mij. Ik wil de wereld zien, gaan en staan waar en wanneer ik wil.
Overtwee wekende eerste stap, een maand naar Uganda, de 'parel van Afrika' om mijn bijdrage te leveren aan een vrijwilligersproject dat mijn hart heeft gestolen en waarvoor we met onze projectgroepal meer dan een half jaar geld aan het inzamelen zijn.

Daarna heb ik voor de gein een ticket geboekt naar Zweden, waar ik het een paar weken helemaal alleen wil proberen. Alleen op reis gaan heeft een vreemde aantrekkingskracht op me. De vrijheid... En dan vooral in zo'n prachtig land!

Het volgende bericht krijgen jullie uit Uganda, waar ik hopelijk ook ergens internet kan vinden. (Wees niet verbaasd als er geen berichtje komt, want we zitten heel, heel ver in de wildernis van Afrika).

Maak toch allemaal je dromen waar, voor het te laat is.... Want voor je het weet zit je vast in een leven waar geen plaats meer is voor avontuur en roekeloosheid.

-Anne-